زهرا ستاره شد/ زهراي جاودان زنده من

مقاله زير رو وقتي مي خواندم به خودم گفتم راستي اين چه رمز و رازي است كه بعضي ها از تمامي خواسته ها و تمايلات طبيعي خودشان مي گذرند و تمامي سختي ها و شكنجه ها را تحمل مي كنند تا بقيه به آزادي و رفاه و برابري و آسايش برسند. البته خود مجاهدين هميشه مي گويند سرلوحه مكتب ما صداقت و فداست، اين جمله خيلي درست هست و من در عملكرد نيم قرن گذشته اشان آن را خواندم و ديدم.
من هم مثل حسين در اين ماه رمضان با خواندن اين مطلب حال و هواي ديگري بهم دست داد و عظمت اين آرمان بزرگ صدق و فدا و آزادي را حس كردم و شعر زير به خاطرم آمد كه:

نه هراسي نيست ....
من هزاران بار
تير باران شده ام
و هزاران بار دل زيباي مرا از دار آويخته اند
و هزاران بار
با شهيدان تمام تاريخ
خون جوشان مرا
به زمين ريخته اند.
نه هراسي نيست!
پيش ما ساده ترين مسئله مرگ است
مرگ ما سهل تر از کندن يک برگ است
من به اين باغ مي انديشم
که يکي پشت درش با تبري تيز
کمين کرده است.

صدا و سخن صاحبان حقیقی ایران

 سلام

وقتي سخنراني خانم مريم رجوي رو مي شنيدم آنقدر منقلب شده بودم و تحت تأثير قرار گرفتم كه بارها و بارها نشستم و اون رو مجدد خوندم و تصميم گرفتم هر بار يك قسمتي از اون رو در اينجا بيارم و مطمئنم كه شما هم با من هم نظر هستيد.

متن هاي كوتاه از سخنراني خانم مريم رجوي در ويلپنت پاريس - 94

صدا و سخن صاحبان حقیقی ایران
مردم ایران، نه سلاح اتمی می‌خواهند، نه دخالت در عراق و سوریه و یمن و نه استبداد و شکنجه و زنجیر. مردم ایران دهها میلیون معلم، دانشجو، پرستار و کارگر به جان آمده‌یی هستند که آزادی و دموکراسی می‌خواهند و کار و معیشت.
حرف آ‌نها این است که:
اولاً، ولایت‌فقیه به پایان کار خود رسیده است.
ثانیاً، از نقض حقوق‌بشر در ایران، تا بن‌بست اتمی و از بحران منطقه، تا مقابله با گروه داعش راه‌حل یکی و فقط یکی است و آن سرنگونی خلیفه ارتجاع و تروریسم در ایران است.

سركوب اقليتها در ايران

يكي از دوستان كردم كه با هم براي آماده سازيهاي ويلپنت كار مي كنيم مطلب زير رو به من داد كه در بلاگم بزنم و خيلي مشتاق بود كه حرفهاش رو به گوش بقيه هم از طريقي برسونه و من هم به نوبه خودم فرصت رو مغتنم مي شمارم و از طرف خودم هم از همه آزاديخواهان مي خواهم كه به خاطر فريناز و فرينازهاي ديگر سركوب شده در ايران به اين اجتماع بزرگ بيان و فرياد همه ايرانيها بخصوص زنان تحت ستم مضاعف در رژيم آخوندي باشند
”من خودم يك كرد هستم. از روزي كه اين رژيم بر سر كار آمد، سركوب اقليتهاي مذهبي را شروع كرد و تا همين امروز هم ادامه دارد و خيلي از آنها را با بهانه آخوند ساخته كه ضد قانون هستند اعدام ميكند. خيزش اخير مهاباد هر روز دامنه اش بيشتر گسترش پيدا مي كند و دليل آن جان سپردن دختري به نام فريناز از بالاي هتلي بود كه يك نفر اطلاعاتي مي خواست او را مورد تجاوز و اذيت وآزار قرار دهد و اين دختر با غيرت كرد به اين شكل اعتراض خود را نسبت به زن ستيزي آخوندها نشان داد. مردم ايران زير فشارهاي زيادي قراردارند در مقابل اين فشارها تنها راه حل، حمايت از آلترناتيو ايران به رياست خانم مريم رجوي ميباشد. او در23 خرداد در ويلپنت يك گردهمائى بزرگي برگزار ميكند. لذا من از همه مي خواهم به حمايت از اين آلترناتيو بپا خيزند و جنايت هاي رژيم آخوندي را محكوم و آلترناتيو را به رسميت بشناسند.

من، فريبرز، وگورهاي بي نشان

بدون شرح!!
آخرين باركه دراشرف درسپتامبر 2013 او را ديدم، با همان چهره آرام و صميمي و تبسم هميشگي و قامت بلندش مرا درآغوش گرفت و بوسيد ولي آنموقع لحظه اي هم به ذهنم نمي زد كه ديگر او را هيچوقت نخواهم ديد... سالها پيش درحاليكه من دبيردبيرستان بودم با وجود تفاوت سني ام با او كه دانش آموزي 13 -14 ساله بود يكي از نزديكترين دوستانم همين پسرخاله كوچك ام ”فريبرز ” بود. آنچه كه بيش از رابطه فاميلي به اين رابطه دوستانه شكل ميداد دل بستگي به آرماني مشترك يعني آزادي بود كه ما را به هواداري از سازمان مجاهدين خلق سوق داده بود. اما از آنجا كه ارتجاع و استبداد تحمل انديشه آزاد و حقوق بشر را ندارد بزودي موج سركوب سراسري در ايران شروع شد و هواداران شناخته شده سازمان هاي اپوزوسيون بويژه مجاهدين دسته دسته به جوخه اعدام سپرده شدند و هواداراني كه كمتر شناخته شده بودند مثل من و فريبرز، براي استمرار مبارزه با پذيرش خطراعدام و شكنجه چاره اي جز پخش شبنامه و شعارنويسي شبانه نداشتيم .....

آزادي در گرو پايداري و تلاش براي آن است

اين روزها كه با بچه ها در اين كشور و كشورهاي مختلف براي برگزاري گردهمايي با شكوه و بي نظير 23 خرداد يا همان 13 ژوئن در پاريس در حال تلاش هستيم و مشتاقانه براي ديدار خانم مريم رجوي در ويلپنت پاريس لحظه شماري مي كنيم تا اينكه ببينيم چطور سيلي هاي محكم بر دهان رژيم ايران و روحاني دغلكار مي زند، ياد جملاتي از بزرگي به نام بنجامين فرانكلين افتادم كه گفته بود: " آب قطره قطره مي چكد و با پايداري و سماجت، سنگ بزرگ را سوراخ مي كند؛ موش با پشتكار و استقامت موفق به پاره كردن رشته محكمي از سيم مي شود و ضربه هاي پي در پي تبري كوچك، درخت كهن را از پاي در مي آورد".
واقعا اين روزها مقاومت ما كه با پيشتازي سازمان مجاهدين خلق ايران ضربه هاي كاري به رژيم ايران مي زند، با همين پايداري و استقامت ساليان بوده كه توانسته اين جنبش و آلترناتيو آن يعني شوراي ملي مقاومت ايران را براي مردم ما نگه داره كه آزادي به زودي در ايران محقق بشه.
خودم احساس مي كنم منم يكي از همون قطره هايي هستم كه با هر تلاشم يك سوراخي و يا ضربه اي به اين سنگ بزرگ مي زنم.
به نظر من ما هر كداممان مي توانيم يك قطره اي باشيم كه با هر تلاش و شركت مان در اين كنگره بزرگ حماسي يك ضربه محكم به رژيم آخوند ها بزنيم كه هر چه زودتر ساقط بشه و حكومت واقعي مردم كه در شوراي ملي مقاومت ايران تجلي پيدا كرده، آزادي رو به مردم برگردونه و ما هم بتونيم هر چه زودتر به ايران آزاد برگرديم.
نظرتون چيه؟!

مقاومت براي آزادي تنها راه چاره

سرما و زهرا!
وزارت بهداشت و درمان: سالانه 2 درصد مردم به دليل هزينه هاي گران درمان به زير خط فقر مي روند. راستي آنها كه زير خط فقرند كجا ميروند؟
باز سرما
باز سرفه
باز خانه باز زهرا
يادش آيد رنج بابا
كار در سرما و بوران
برف مي بارد به روي خانه هاي شهر خسته
خواب،
 رفته
از دو چشم خيس مامان
نيست دارو
                نيست درمان
پنج روزي هست بابا
مانده عاجز
از خريد قرص و دارو
توي كوچه مي كشد داد
                  آي پارو! آي پارو!
باز بابا مي زند در
بر در اين
            بر در آن
باز ناگه مي رسد سر
شيشه اي شربت گرفته
از درو همسايه مادر
 ليك بيند
سرفه ها آرام گشته
چرك و تب
راه گلو بسته به زهرا
توي كوچه
مويه ي همسايه گويد
آي مردم
باز سرما.... جان گرفت از بچه ي همسايه ي ما

شركت در گردهمايي باشكوه ويلپنت پاريس

ديروز يك مطلبي خوندم از ” ب پرواز” كه خيلي به دلم نشست و مي خواستم امروز مقدمه حرفم رو با اين نوشته شروع كنم:
«خیلی وقتها سلام می‌کنیم، اما سلامی نکرده‌ایم! چرا؟ چون سلام یک کلام تنها نیست که پرتابش کنیم و بعد، راهمان را بکشیم و برویم. سلام، باز کردن در دل به روی کسی، دنیایی، درکی، فکری، و تصمیمی است. اما تنها همین «بازکردن در» هم نیست. بلکه از این در باید چیزی بیرون برود. چیزی درون بیاید. بده بستانی از نیکی، و داد و گرفتی که چیزی بر نیکی‌ها بیفزاید و چیزی از بدیها کم کند. به این ترتیب می‌بینیم که سلام، چندان بی‌بها هم نیست. مثل وقتی که به خانه‌ی دوستی می‌رویم، نباید دست خالی برویم. اگر این کار را کردیم، خواهیم دید که از این‌گونه سلام کردن، به «کسی، دنیایی، درکی، فکری و تصمیمی»، در برگشت، دست خودمان هم پر است.
براي همين درب دلم را امروز باز كردم كه بگم شركت در گردهمايي باشكوه ويلپنت پاريس به حضور پرافتخار خانم مريم رجوي رئيس جمهور برگزيده اين مقاومت يكي از مهمترين وظايفي است كه اين روزها احساس مي كنم بر دوشم هست و دارم تمام تلاشم رو مي كنم و حتما كه اون روز شما رو هم در اين ميتينگ بزرگ و حماسي خواهم ديد.
به اميد اينكه هر چه زودتر ايرانمون را آزاد كنيم!

حمایت دانشجويان هوادار سازمان مجاهدين خلق از گردهمایی ویلپنت پاریس

در بيانيه هاي هواداران مجاهدين خلق ايران كه اين روزها از داخل ايران در همه جا منتشر مي شود يكي از اين بيانيه ها رو خواستم كه با هم بخونيم:
ما جمعی از دانشجویان هوادار سازمان مجاهدین خلق ایران از گردهمایی سالانه ایرانیان در پاریس حمایت می‌کنیم.
گرچه امکان حضور در این مراسم با شکوه را نداریم ولی دل و جان ما همیشه با شماست و به ادامه این مسیر و آزاد شدن از بند ایمان داریم.
معنی این گردهمایی برای آنها که باید بفهمند روشن است و می‌دانند که به‌زودی جارو خواهند شد.
زنده باد ارتش آزادی‌بخش ملی ایران
مرده باد ولایت جهل و سیاهی در ایران
جمعی از دانشجویان هوادار سازمان مجاهدین خلق ایران - چالوس

حالا دليل انتخابم اين بود كه خيلي ساده و بي ريا ولي تمام حرف را زده بود و خيلي مشتاق شدم كه اين رو در اينجا بيارم تا هر دوستي كه به اين وبلاگم سر مي زنه اون رو بخونه.
اگر هم با من موافق بودي نظرت رو برام بنويس.
در عين حال خيلي احساس مسئوليت كردم كه چقدر بايد بيشتر تلاش كنم تا بتونم صداي اين بي صداها رو كه در ايران اسير در چنگال آخوند هاي جنايتكار هستند به گوش همه برسونم و بگم كه اين مقاومت، آلترناتيو خودش يعني شوراي ملي مقاومت رو داره كه با هدايت رئيس جمهور برگزيده اش يعني خانم مريم رجوي آزادي و رهايي حتما در ايران محقق خواهد شد.