‏نمایش پست‌ها با برچسب تهران،زندان،ليبرتي،سركوب،بنگال، مجاهدين خلق ايران. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب تهران،زندان،ليبرتي،سركوب،بنگال، مجاهدين خلق ايران. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۴ خرداد ۱۸, دوشنبه

سركوب اقليتها در ايران

يكي از دوستان كردم كه با هم براي آماده سازيهاي ويلپنت كار مي كنيم مطلب زير رو به من داد كه در بلاگم بزنم و خيلي مشتاق بود كه حرفهاش رو به گوش بقيه هم از طريقي برسونه و من هم به نوبه خودم فرصت رو مغتنم مي شمارم و از طرف خودم هم از همه آزاديخواهان مي خواهم كه به خاطر فريناز و فرينازهاي ديگر سركوب شده در ايران به اين اجتماع بزرگ بيان و فرياد همه ايرانيها بخصوص زنان تحت ستم مضاعف در رژيم آخوندي باشند
”من خودم يك كرد هستم. از روزي كه اين رژيم بر سر كار آمد، سركوب اقليتهاي مذهبي را شروع كرد و تا همين امروز هم ادامه دارد و خيلي از آنها را با بهانه آخوند ساخته كه ضد قانون هستند اعدام ميكند. خيزش اخير مهاباد هر روز دامنه اش بيشتر گسترش پيدا مي كند و دليل آن جان سپردن دختري به نام فريناز از بالاي هتلي بود كه يك نفر اطلاعاتي مي خواست او را مورد تجاوز و اذيت وآزار قرار دهد و اين دختر با غيرت كرد به اين شكل اعتراض خود را نسبت به زن ستيزي آخوندها نشان داد. مردم ايران زير فشارهاي زيادي قراردارند در مقابل اين فشارها تنها راه حل، حمايت از آلترناتيو ايران به رياست خانم مريم رجوي ميباشد. او در23 خرداد در ويلپنت يك گردهمائى بزرگي برگزار ميكند. لذا من از همه مي خواهم به حمايت از اين آلترناتيو بپا خيزند و جنايت هاي رژيم آخوندي را محكوم و آلترناتيو را به رسميت بشناسند.


۱۳۹۴ خرداد ۱۷, یکشنبه

من، فريبرز، وگورهاي بي نشان

بدون شرح!!
آخرين باركه دراشرف درسپتامبر 2013 او را ديدم، با همان چهره آرام و صميمي و تبسم هميشگي و قامت بلندش مرا درآغوش گرفت و بوسيد ولي آنموقع لحظه اي هم به ذهنم نمي زد كه ديگر او را هيچوقت نخواهم ديد... سالها پيش درحاليكه من دبيردبيرستان بودم با وجود تفاوت سني ام با او كه دانش آموزي 13 -14 ساله بود يكي از نزديكترين دوستانم همين پسرخاله كوچك ام ”فريبرز ” بود. آنچه كه بيش از رابطه فاميلي به اين رابطه دوستانه شكل ميداد دل بستگي به آرماني مشترك يعني آزادي بود كه ما را به هواداري از سازمان مجاهدين خلق سوق داده بود. اما از آنجا كه ارتجاع و استبداد تحمل انديشه آزاد و حقوق بشر را ندارد بزودي موج سركوب سراسري در ايران شروع شد و هواداران شناخته شده سازمان هاي اپوزوسيون بويژه مجاهدين دسته دسته به جوخه اعدام سپرده شدند و هواداراني كه كمتر شناخته شده بودند مثل من و فريبرز، براي استمرار مبارزه با پذيرش خطراعدام و شكنجه چاره اي جز پخش شبنامه و شعارنويسي شبانه نداشتيم .....